... czyli rzut okiem filozofa w (na) samo południe.

Popijając poranną kawę przyglądam się z ukosa na całkiem historyczny (liniowy) wykres naszego rodzimego szerokiego indeksu WIG.
Jeśli spojrzeć bez emocji to jako pierwsze rzucają się w oczy dwie proste cechy takiego rysunku:
Jako pierwsza pojawia się nieodparta chęć WIG-u do uśrednionej "jazdy pod górę"...
Druga widoczna sprawa, to bardzo dynamiczny zjazd wartości indeksu w ostatnim okresie.

Karta kredytowa to rzecz bardzo dobra. Dla banku i dla klienta. Dla klienta tylko wtedy gdy umie się jej używać. Dla banku prawie zawsze.

Banki otrzymują prowizję od każdej transakcji dokonanej kartą kredytową, dlatego zapewne tak mocno promują ten produkt. Prowizje są wysokie (1%-2% o ile się nie mylę), na tyle korzystne że opłaca się bankowi dać nieoprocentowany kredyt na okres kilkudziesięciu dni. Do tego banki naliczają opłatę roczną za korzystanie z karty, która jest dosyć spora, zależna od parametrów karty, ale zawsze kilkadziesiąt złotych.

Z czym kojarzy się pojęcie „Zarządzanie finansami osobistymi”? Z nudną księgowością? Z dzieleniem włosa na czworo? Ze skąpstwem? Z zaciskaniem pasa? Z traceniem czasu na rzeczy niepotrzebne?

W poprzedniej części, na hipotetycznym – ale osadzonym w realiach – przykładzie Ani i Basi, dokonałem wstępu do tematu finansów osobistych i jego zderzenia z realiami życia.

... czyli jak nie dać się wpuścić w teoretyczne maliny

W lipcu roku 2007, gdy na giełdzie szalała hossa, wszyscy żyli błogą wiarą w zyski kilkadziesiąt procent rocznie a gromady doradców od "tworzenia pasywnych przychodów" zapewniali że akcje w długim terminie tylko rosną i jak się inwestuje na 10 lat to można kupować niezależnie od ceny, napisałem w polemice z tego typu doradcą ten post:

pod linkiem należy wyszukać mój nick: wegorkie
http://www.mbank.pl/forum/read.html?f=1&i=810401&t=809867#reply_810401